Автотойм: 2019 Mitsubishi Pajero Sport
2020 оны 3 р сарын эхээр байв Сэтгэл санаа минь тийм ч сайн байгаагүй ndash сарын өмнө миний урьд өмнө унаж байсан хөх өнгийн намхан дугуйтай Mondeo 5 машин руу маань дөнгөж жолооны үнэмлэхээ авсан нэг залуу мөргөчихсөн юм Тэр залуу үнэмлэхээ авсан хуучин Лансер машин худалдаж авсан ч ОСАГО

2020 оны 3-р сарын эхээр байв. Сэтгэл санаа минь тийм ч сайн байгаагүй – сарын өмнө миний урьд өмнө унаж байсан, хөх өнгийн, намхан дугуйтай Mondeo 5 машин руу маань дөнгөж жолооны үнэмлэхээ авсан нэг залуу мөргөчихсөн юм. Тэр залуу үнэмлэхээ авсан, хуучин Лансер машин худалдаж авсан ч ОСАГО (даатгал) хийлгээгүй. Мөнгө их орно гээд хийлгээгүй юм билээ. Ингээд түүнтэй шүүхийн асуудал сунжирсан. Машинаа засварлуулж чадахгүй, өдөр бүрээ гажсан урд ба хойд бамперээ харан суух нь миний хэт их төгс төгөлдөр байдалд дурласны шийтгэл мэт санагдаж байв.
Тэгээд муу санаа төрж эхэлсэн юм: ер нь машинаа солих уу? Энэ гэмтсэн Mondeo-гоо худалдаж, шинэ машин авах нь зөв байх. Тэгээд ч миний машин 3 жил гаран болж, 90,000 км орчим явчихсан. Гэхдээ ямар машин авах вэ? Нэг удаа найз маань том худалдан авалт хийх үедээ: "Шинэ зүйл худалдан авахдаа үргэлж шинэ, огт өөр шинж чанартай байх ёстой, эс бөгөөс мөнгийг дэмий үрж байгаа хэрэг" гэж хэлж байсан нь санаанд орсон юм.
Митсубиши компанийн шоурумын хажуугаар өнгөрч яваад нэг удаа орж, шинэ Pajero Sport 3-г сонирхохоор шийдлээ. Яагаад үүнийг сонирхсон бэ гэвэл, гурван жилийн өмнө хотод зохион байгуулагдсан нэг арга хэмжээнд автозасварын компаниуд оролцож, хүмүүсийг өөрсдийн машинуудыг туршиж үзэх боломжийг олгож байсан юм. Тухайн үед Pajero Sport 2-г шалгаж үзэхэд маш их сэтгэл татагдсан. Халуун шаварлаг өгсүүрийг энгийн дугуйтай байсан ч ямар ч саадгүй давж байлаа. Энэ гайхалтай машин гэж бодсон ч, дотор тал нь тийм ч сайнгүй байв – бараг л УАЗ-тай төстэй: гар барих бариул дээр ил самар шураг харагдаж байсан нь сэтгэлд таалагдаагүй. Гурван жил өнгөрсний дараа би салонд орж, Pajero Sport 3-г харлаа. Салоны дотор тал мэдэгдэхүйц сайжирсан байсан ч, гаднах үзэмж нь тийм ч сайн санагдсангүй – арын урт нь хэтэрхий урт, том тормозны гэрлүүд нь аймшигтай харагдаж байв. Гэхдээ тест драйв хийх боломжийг би ашигласан. Дилерүүд ч сайн байршлыг сонгож өгсөн: бартаатай зам, шавар, ус гэх мэт сорилтуудыг давж гарахад ч түүртсэнгүй. Гэмтсэн Mondeo минь тэнд огт давж чадахгүй байсан замаар ч ямар ч асуудалгүй явж байлаа. Салоноос гарч ирээд сэтгэл хоёрдолтой үлдлээ: машин таалагдсан ч, би загасчин ч биш, анчин ч биш, гэрийнхээ замыг сайн цэвэрлүүлчихдэг. Тэгээд надад ийм машин хэрэгтэй гэж үү? Гэр рүүгээ буцлаа.
Заримдаа ямар нэгэн үйл явдал биднийг урьд өмнө огт бодоогүй шийдвэр гаргахад хүргэдэг. Тэгээд энэ үйл явдал бол 2020 оны COVID-19 тахал. Бүх хүмүүсийг гэрт нь хорьсон, үйлдвэрүүд, дэлгүүрүүд, авто салонуудыг хаасан. Би гэртээ сууж, брусчаткийн дор суурь ухаж суухад гэнэт утас дуугарлаа:
Сайн байна уу, энэ Mitsubishi-гийн менежер байна. Та саяхан Pajero Sport-ийн тест драйв хийж байсан. Машин авах талаар бодсон уу? Гайхсандаа хүрзээ унагачихлаа. Би асуулаа: "Та нар ажиллаж байгаа юм уу?"
Тиймээ, ажиллаж байна. Таны машиныг зургийн дагуу худалдаж авъя гэж байгаа юм. 400 мянган рублийн хямдралтай, өнгөрсөн жилийн машиныг 2.4 сая рублиэр (тиймээ, ийм үнэ байсан) санал болгож байна. Та өнгө сонго, хэдэн ширхэг байгаа. Би бодох хугацаа гуйлаа. Урд маань юу хүлээж байгааг би бодож үзсэн: тодорхой бус байдал. Доллар гэнэт өсч, үйлдвэрүүд хаагдаж, юу болох нь тодорхойгүй байв. Тэгээд сэтгэл хөдлөлөөр төдийгүй, тухайн үедээ энэ бол ухаалаг шийдвэр гэж үзэн, 5 минутын дотор л шийдвэр гаргаж, барилгын хувцастайгаа Mondeo-гоо зургийг авч, вайберээр менежерт илгээлээ. Хоёр долоо хоногийн дараа, маш хатуу ариун цэврийн нөхцөлд анхны жийпээ авч салон руу явлаа.
Энэ машин маань өмнөх машинуудын маань адил олон шинэ зүйлтэй байлаа: анхны дизель хөдөлгүүр, анхны дөрвөн дугуйгаар хөтлөгчтэй машин, өндөр замын зайтай машин, мөн анх удаа миний унаж буй цагаан өнгөтэй машин байлаа. Шинэ амьдрал эхэлж байна.
Салоноос гараад би шууд дугуйны дэлгүүр орж, Maxxis Worm Drive AT-тай гоёмсог дугуй тавиулав. Хавар болж байсан тул дугуйгаа солих тохиромжтой үе гэж бодлоо. Дэлгүүрт хүн бараг байгаагүй – ковидын улмаас үйлчлүүлэгчид багассан байв. Надад үйлчилгээ хурдан хийж өгсөн. Хуучин дугуйгаа зарахыг санал болгож, миний өмнөөс зарж, хоёроос гурван сарын дараа борлуулсан.
Өнөөдрийн байдлаар би 4.5 жилийн хугацаанд 115,000 км зам туулсан байна. Грузия, Карелия, Питер, Москва, Челябинск, Тольятти, Самара зэрэг газруудад очиж үзсэн.
Түүний тав тухтай, их энергиэ шингээдэг сайхан явах эд анги нь машин барихад амар, жижиг овон товон бүрийг тойрч гарах шаардлагагүй. Үүнийг зөвхөн явах эд ангиас ирэх замын мэдээлэл бүрийг дамжуулдаг кроссоверт суухад л ойлгодог юм билээ. 40-50 мянган км тутамд урд тэнцвэржүүлэгчийн резинийг, харин хойд тэнцвэржүүлэгчийн резинийг 100 мянган км яваад сольдог. Урд талын тоормосны накладкыг 50-60 мянган км, хойд талынхыг 80 мянган км-т хүргэдэг. Мөн 30-50 мянган км тутамд тохируулгын боолтнуудад тос түрхэж, зэврэхээс хамгаалдаг.
Амортизаторууд одоо хүртэл эхнийхээ хэвээр байгаа.
2022 онд тодорхойгүй нөхцөл байдал үргэлжилж байгаа нь ойлгомжтой болсноор одоогийн машинаа удаан хугацаанд унах магадлалтай болж, би машины антикор (зэврэлтээс хамгаалах бүрхүүл) хийлгэсэн. Интернэт уншиж байгаад урьдчилан тоормосны цилиндр болон хөтлөх замыг зэвэрдэггүй материалаар солив. Анхных нь 70 мянган км-т байсан ч гайхалтай сайн байлаа. Тэд зэврэлтэд бага өртдөг байсан.
Салоны даавууг ямар ч тоос сорогчоос илүү тоос цуглуулдаг муухай материалаар хийсэн байв. Үүнийг харах нь залхмаар байсан, бас өөрийгөө баярлуулахыг хүссэн тул салоноо чанартай хиймэл арьсаар бүрж шинэчилсэн. Анх тод өнгө сонгохыг хүссэн ч хэтэрхий гаж харагдах байх гэж бодоод эцэст нь хар өнгө сонгосон. Эсвэл зүгээр л зориг хүрээгүй байх.
77 мянган км-т хүрээд би автомат хурдны хайрцагны тосыг урьдчилан сольсон. Хэтэрхий яарсан байсан юм билээ, төлөвлөгөө ёсоор 90 мянган км явах ёстой байтал тун цэвэрхэн тос урссан бөгөөд шүүлтүүр ч харьцангуй цэвэр байв.
Хөдөлгүүрийн тосыг би проблекээр биш, харин моточас (ажилласан цаг)-аар сольдог. Сэрүүлэг систем үүнийг хэмжих боломжийг олгодог бөгөөд 300 моточас тутамд сольдог. Энэ хугацаанд 7000-12000 км явдаг. Хэрэв тос иддэг бол гомеопатик тунгаар иддэг: нэг солилт хооронд 0-500 мл тос л нэмнэ. Одоогоор ZIC X7 LS эсвэл Taneco Ultra Eco Synth тосыг хэрэглэж байна.
Мөн хавхлагын завсар тохируулах шаардлагатайг дурдах хэрэгтэй. Үүнийг олон хүн хэрэггүй гэж хэлдэг ч үнэхээр шаардлагатай байдаг. Би үүнийг 90 мянган км-т тохируулсан бөгөөд бүх сорох хавхлагууд шахагдсан байв.
Нэг өвөл угаалгын газраас гарах үед тээшний хэсэгт чийг байгааг анзаарсан. Анх дээврээс ус гоожиж байна гэж бодсон ч үгүй байв. Интернэтээс автомашины арын хэсэгт конденсаци үүсэж, машин халаалт авахаас өмнө ингэдэгийг уншсан. Тиймээс дээврийг дулаалж, түүнээс хойш дусаал байхгүй, зөвхөн доторлогооны материал бага зэрэг чийгтдэг.
90 мянган км яваад би Гүрж рүү явах үед хөнгөн өгсүүрт ч 25 градусын дулаанд хөдөлгүүрийн температурын зүү дээшилж байгаад гайхсан. Яаралтай халаалтыг асааж, айсандаа хүйтэн хөлс асгаруулсан – хөдөлгүүр шатчих вий гэж айсан. Хөдөлгүүр хэт халахыг зөвхөн машинаа арчилдаггүй хүмүүс хийдэг гэж бодож явсан бөгөөд өөрөө үүнд өртлөө. Ирээд нэмэлт сэнс суурилуулсан (яагаад ч юм орос машинуудад суурилуулдаггүй, тэд манайд хаа сайгүй хүйтэн гэж үздэг байх). Дараа жил нь радиаторуудаа буулгаж угаан, антифриз сольж, агааржуулагчийг цэнэглүүлсэн. Эхний антифризийн ашиглалтын хугацаа 5 жил байсан тул цаг нь болсон байв.
90 мянган км явсны дараа сканнер дээр сажигч шүүлтүүрийн шатаах мөчлөгүүд ихэссэн тул сажигчийг авч, EGR-ийг програмчилж хаалгасан. Үүний шалтгаан нь хөдөлгүүрийн хэт халалтыг бууруулах, чанар муутай түлшнээс үүдэх асуудлыг багасгах байв. Ямар ч горимд хорт утаа ялгарахгүй – катализатор тусдаа байрладаг тул тэр нь байрандаа үлдсэн.
Фаруудын гэрлийн тухайд хэлэхэд миний машинд галоген гэрэл байсан бөгөөд их муу гэрэлтдэг. Тийм муу гэдэг нь заримдаа аюултай санагддаг. Аз болоход шөнийн цагаар зам дээр бага явдаг тул одоогоор тэсэж байна. Гэрлийг LED болгон солих талаар бодож байсан ч хоёр зүйл саатуулдаг: гэрэл шатвал яах вэ, уг LED суурилуулсан компани хаагдвал эсвэл нийлүүлэгчийг сольвол яах вэ? Мөн ГАИ-ийн хяналт энэ өөрчлөлтийг хэрхэн хүлээж авахыг мэдэхгүй. Энэ асуудал одоогоор нээлттэй хэвээр байна.
Ямар ч болгоомжтой явсан "хэрэв чи биш бол хэн нэгэн чам руу" гэдэг үнэн байж. Замын цагираг дээр Логан унасан нэгэн хүн миний машин руу анхааралгүй явж, араас мөргөсөн. Тэрний машинд их гэмтэл гарсан бол миний машины зүүн арын жигүүр, бага зэрэг тээшний хаалга, бамперын бүрээс гэмтсэн. Тэгээд л би "цагаан сувдан" өнгөний үнэтэй, хэцүү сонголтыг мэдэж авсан. Гэхдээ би энэ өнгийг Паджеро Спорт-д маш сайхан өнгө гэж боддог.
Япон автомашины будгийг олон хүн шүүмжилдэг ч миний өмнөх хоёр Форд Фокус болон хоёр Мондео-д ижил нэг асуудал байсан: аркийн ирмэг ба бамперын хэсэгт будаг хоёр жилийн дараа унадаг байв. Харин Паджеро-д ийм асуудал огт байхгүй. Машинаа жоохон том хэмжээтэй дугуйтай явуулдаг ч аркийн хэсэгт огт гэмтэл гардаггүй. Хөдөлгүүрийн таг дээр хоёр жижиг овойлт байгаа ч огт томроогүй. Гэхдээ арын хаалганы ойролцоо жаахан зэв үүссэн. Би жил бүр түүнийг зэврэлтийг арилгагчтай арчиж, цаашид нэмэгдэхгүй болгодог.
Зарим найзууд маань машинуудаа Хятадын машин руу сольж байна. Тэдний дунд сэтгэл гонсойсон нэг ч хүн байхгүй. Над руу ч гэсэн "машинаа солих уу" гэсэн бодол орж ирсэн. Салонуудаар ч явж үзсэн, паджерикоороо хэдэн төгрөг үнэлүүлээд шинэ кроссовероор явж үзсэн ч 1-1.5 сая төгрөг нэмээд авсан машин нь надад шинэ давуу тал өгөхгүй нь гэж ойлгосон. Зүгээр л шинэ машин эзэмших богино хугацааны баяр хөөр авахын тулд төлөх мөнгө байх болно. Тав тухын хувьд би илүү ихийг алдаж, багахан зүйлийг авах болно. Магадгүй нас ахих тусам энэ зүйлсийг солих явц тэр бүр баяр баясал авчирдаггүйг ойлгодог юм байна. Шинэ зүйлээс илүүтэй шинэ үйл явдал, аялал, хүмүүстэй уулзах, сайхан байгаль үзэх зэрэг нь илүү их сэтгэл ханамж өгдөг. Ерөнхийдөө энэ бодол нэгэнт өнгөрсөн. Хуучин юм нь хэвээрээ үлдэх нь дээр.